Help….. een hallucinatie

Door wietroken kreeg ik mijn eerste hallucinatie op mijn dertigste. Inmiddels ben ik negentien jaar clean. Echter kun je niet kiezen om clean te zijn van hallucinaties. Vermoeidheid, stress, medicijngebruik, niet kunnen slapen of een combinatie daarvan kunnen hallucinaties veroorzaken.

Een paar jaar terug zag ik in de verte een kameel. Mijn God, dacht ik destijds. Er kwam een man op mij aflopen en uiteraard vroeg ik aan hem of hij ook een kameel zag in de verte. De man zag ook een kameel. Iedereen kan lachen om deze gebeurtenis. En dat mag, zeg ik altijd.

Vandaag zag ik langs de grasstrook, naast de sloot in de buurt waar ik woon, schapen. Echt een ontelbaar aantal schapen! Ik wandel daar iedere dag langs, maar u begrijpt dat daar nooit schapen vertoeven. Mijn hart bonkte als een bezetene. Er kwamen twee dames aanlopen en zonder dat ze aandacht schonken aan de schapen, kwamen ze mijn kant heen. Wow, dacht ik, die zien volgens mij geen schapen.

Ik sprong bijna op hun nek om te vragen of ze de schapen achter zich ook zagen. De vrouw knikte. Ik slaakte een zucht van verlichting en gaf aan dat ik dacht dat ik een hallucinatie had. De twee vrouwen lagen in een deuk van het lachen. Maar als het uw kind is, vergaat het lachen eenieder.

Het is belangrijk dat jongeren goed geïnformeerd worden over de gevaren en gevolgen van wietroken. Als ze op jonge leeftijd beginnen met wietroken, verhoogt dit de kans op hallucinaties. Als het gaat om verslavende middelen groeien niet alle jongeren op in een ideale sociale omgeving. Tijdige voorlichting door leerkrachten is voor deze jongeren van groot belang!

Kinderen lachen gemiddeld vierduizend keer per dag. Laten we er samen voor zorgen dat het lachen hun niet vergaat!

Meest geloofwaardige setting om kinderen te informeren

Een vriend van mij is verslaafd aan crack (rookbare cocaïne). U begrijpt dat verslaafden geen vrienden zijn, maar dat het ooit een geliefde vriend was. Crack staat op nummer één van de meest gevaarlijke drugs. Een lijst die opgesteld is door het RIVM in 2009.  Mijn verslaving van vroeger staat op nummer vier van deze lijst. Alcohol welteverstaan! Deze nummering is bepaald op basis van: hoe giftig op korte en langere termijn, hoe verslavend en de maatschappelijke schade.

Hij belde vandaag en gaf aan dat hij wil stoppen; maar dan heeft hij weer geld op zijn rekening en dan moet hij weer crack kopen. Maar hij weet dat hij wil stoppen. Inmiddels heeft hij al zijn geld opgemaakt. Tijdens het telefoongesprek maakt hij mij duidelijk dat hij aan het stelen is in de supermarkt en dat hij door te moeten stelen, beseft dat hij in de afgrond is beland.

Na het telefoongesprek overdenk ik, naast hoe verslavend crack is in vergelijking met alcohol, hoe moeilijk het is om clean te blijven van crack in vergelijking met alcohol. Als ik een lijst hiervan zou mogen opstellen als ervaringsdeskundige na een alcoholverslaving van zeventien jaar, dan staat alcohol met stip op nummer één. Het is naar mijn inzien moeilijker en vermoeiender om clean te blijven na een alcoholverslaving dan van crack. Bij een ongekend aantal gelegenheden word ik geconfronteerd met de aanwezigheid van alcohol. Denk aan: verjaardagen (soms kinderverjaardagen), feestdagen, sportevenementen, vrijdagmiddagborrel na het werk, barbecues, restaurants, sportkantines, strandtenten, supermarktbezoeken en via media. Met crack ben ik nog nooit geconfronteerd!

Nu ben ik mezelf ervan bewust, maar kinderen zijn zich niet bewust dat alcohol drinken op een ongekend aantal gelegenheden in bijzijn van kinderen, niet normaal is! Kinderen beginnen eerder aan alcohol als ouders drinken, aangezien ze aangeven dat alcohol drinken normaal is. Dit is gebaseerd op verschillende studies.

Gelukkig zijn scholen gelegenheden waar kinderen niet geconfronteerd worden met alcohol alsof het normaal is. Het is de meest ideale, betrouwbare en voor kinderen geloofwaardige setting om hun te informeren hoe zij zichzelf kunnen beschermen tegen het aanbod (omgevingsfactoren) van een verslavend middel als alcohol.

Leerlingen leiden door het goede en naar het goede eindstation  

Vandaag verzorg ik geen voorlichting. Ik neem even de tijd om de kapper te bezoeken. Ik kom met hem in gesprek. Hij vraagt aan mij hoe het mij is gelukt om met alcoholgebruik te stoppen. Ik leg uit dat het een gevecht is in de geest om je door het goede of het slechte te laten leiden. Het slechte in dit geval, is alcoholgebruik. Uiteraard zijn er naast het gebruik van overige verslavende middelen nog karaktereigenschappen die mensen leiden om het slechte te doen. Denk aan, geleid worden door hebzucht.

Alles wat voortkomt uit een verslaafde leidt naar het slechte. De meest voorkomende eindstations voor een verslaafde zijn: de gevangenis, lijden door ziekte, de dood door ziekte, zelfmoord of moord of daartussenin een situatie die daar vanzelfsprekend naartoe leidt.

Zeventig procent van de alcoholverslaafden die willen stoppen en door professionals worden geholpen, vallen binnen drie jaar terug in alcoholgebruik. Zeventig procent verliest het gevecht in de geest! Iedere dag als je wakker wordt, dan moet je erbij stilstaan dat het een gevecht is in de geest en dat je je niet wilt laten leiden door het slechte.

De alcoholindustrie geeft miljarden uit aan rolmodellen in reclame om het gevecht van zoveel mogelijk geesten. Een geest moet zich gaan identificeren met deze zogenaamde positieve rolmodellen en alcoholgebruik wordt in een geest als sexy, gezellig, stoer en succesvol opgeslagen. Met één druk op de knop bereikt de alcoholindustrie via Facebook een ongekend aantal geesten om te (ver)leiden!

Voor leerkrachten hebben wij met één druk op de knop alcoholvoorlichting eenvoudig, op elk gewenst moment, vanaf elke locatie of apparaat, gratis en voor altijd toegankelijk gemaakt om jonge geesten te leiden door het goede en naar het goede eindstation.

 

 

Je vader op jonge leeftijd kwijtgeraakt door drugsgebruik

Vandaag tijdens de voorlichting heb ik het over de sociale gevolgen van drugsgebruik. Ik toon de lijst van deze sociale gevolgen via het digibord. Een meisje steekt haar vinger op en vraagt: ‘Mevrouw, bent u weleens dakloos geweest?’ Deze staat op nummer twintig van de lijst. Ik word herinnerd aan het feit dat ik ooit bijna dakloos was. Ik vertel de leerlingen mijn verhaal dat mijn ex en ik beide clean waren maar dat hij een terugval had in cocaïnegebruik. Je kunt dan niet anders dan je man het huis uitzetten, aangezien de meeste cocaïnegebruikers veranderen in monsters. Echter zijn de financiële gevolgen niet vooruit te overzien en was ik bijna dakloos door deze terugval van mijn ex-man.

Een ander meisje steekt haar vinger op en zegt: ‘Mijn vader was ook verslaafd aan drugs.’ ‘Oh, dat klinkt goed, was verslaafd. Je bedoelt, was, dus verleden tijd, hij is niet meer verslaafd?’ vraag ik. ‘Nee, ik bedoel dat mijn vader, zijn vrouw en dochter is kwijtgeraakt, net zoals uw ex-man u is kwijtgeraakt door zijn drugsgebruik’, antwoordt het meisje. En ze vertelt verder dat ze al zes jaar geen contact meer heeft met haar vader.

Mijn hart huilt. Niet om mezelf maar om het meisje. In gedachten zie ik vliegensvlug haar levensloop aan mij voorbijgaan. Ze is nu elf of twaalf jaar, rond haar zesde is haar vader door drugsgebruik uit haar leven verdwenen en waarschijnlijk rond haar vierde of zelfs nog eerder gebruikte haar vader al drugs. De maatschappij heeft niet kunnen voorkomen dat haar ooit geliefde vader veranderde in een monster en belandde in de wereld van dood en verderf. Voorlichting op jonge leeftijd is daarom zo belangrijk.

‘Hij is inderdaad een prachtige dochter kwijtgeraakt en zijn vrouw. Maar jij bent ook je vader op jonge leeftijd kwijtgeraakt en dat is niet niks,’ zeg ik. Dit meisje was duidelijk nog in de fase dat ze dankbaar was dat het monster uit haar leven was verdwenen. Ik zie tranen in haar ogen verschijnen. Ze schijnt ineens te beseffen dat het monster ooit een geliefd kind was dat we niet hebben kunnen behoeden voor drugsgebruik en de gevolgen daarvan.

Met de opgedane kennis van de digitale lesmethode zijn deze leerlingen gelukkig goed geïnformeerd over de gevaren en gevolgen van verslavende middelen en weten zichzelf te beschermen tegen de verleiding hiervan.

 

 

De Psychotische Opiumwet in Nederland

Ik ben een psychoot, maar de Opiumwet in Nederland vind ik ook psychotisch. Lees ik in de Volkskrant het volgende: Als je een pakje sigaretten koopt, wordt je gewaarschuwd, maar tieners die ergens hasj kopen worden niet gewaarschuwd voor een psychose die niet overgaat als je met het spul stopt. Dit is correct, aangezien ik zelf psychotisch werd door gebruik hiervan. Een psychoot is iemand die in bepaalde periodes van zijn leven het contact met de werkelijkheid geheel of gedeeltelijk kwijt is.

Even verder staat er in de Volkskrant: In de huidige regelgeving wordt cannabis met een THC-gehalte van vijftien procent of meer beschouwd als een harddrug. En volgens de huidige regels is de verkoop van harddrugs in een coffeeshop verboden. Het handhaven van deze regels vermindert de kans op het ontstaan van een ernstige psychose. Even tussendoor, je gunt je ergste vijand geen psychose!

Als je de lijst van de negentien meest gevaarlijke drugs bekijkt, opgesteld in 2009 door het RIVM en daarnaast de Opiumwet bekijkt en vergelijkt dan is eenieder het contact met de werkelijkheid hierover kwijt. Lijst opgesteld door het RIVM in 2009 nummer 1, 2, 3 en 4.

Nummer 1: Rookbare cocaïne (crack)

Nummer 2: Heroïne

Nummer 3: Tabak

Nummer 4: Alcohol

In de Opiumwet wordt er onderscheid gemaakt tussen softdrugs en harddrugs. Op lijst I staan harddrugs met, zoals de wet dat noemt, een onaanvaardbaar risico voor de gezondheid en omgeving. Het gaat dan om drugs als cocaïne, amfetamine, xtc, heroïne, GHB en lsd. In totaal staan er tientallen drugs. Alcohol komt op deze lijst niet voor.

Op lijst II staan softdrugs met, zoals de wet dat noemt, een aanvaardbaar risico voor de gezondheid en omgeving. Het gaat dan om Cannabis (wiet en hasj) met een THC-gehalte onder de vijftien procent, Qat is verboden en er geldt een zogenoemd paddoverbod. Alcohol komt op deze lijst ook niet voor.

Als een psychoot het contact met de werkelijkheid gedeeltelijk kwijt is, dan is behandeling gewenst en in sommige gevallen noodzakelijk als de psychoot een onaanvaardbaar risico vormt voor zijn omgeving. De Opiumwet is het contact met de werkelijkheid kwijt en vormt naar mijn idee een onaanvaardbaar risico voor zijn omgeving. Behandeling acht ik noodzakelijk!

 

 

Excuses voor hersenschade en sociale gevolgen

Tijdens de alcoholvoorlichting heb ik het over een black-out door alcoholgebruik. Het feit dat je geheugen niet opslaat wat je doet, wat je zegt of waar je bent geweest.

Ik vertel het volgende voorbeeld van mezelf: ‘Je wordt de volgende dag wakker en gaat op pad. Dan kom je iemand tegen en die maakt je wijs dat je die avond daarvoor iemand in elkaar geslagen hebt. Ik lachte diegene uit en doe het af als een één aprilgrap op de verkeerde dag. Vervolgens kom je nog iemand tegen en die vertelt hetzelfde. Je denkt dat ze het verhaal hebben afgesproken. Vervolgens kom je weer iemand tegen en die heeft een grote bos bloemen bij zich, vertelt hetzelfde verhaal en oppert naar het ziekenhuis te gaan, aangezien de in elkaar geslagen persoon daar is beland’.

Ik heb dit verhaal al vaker verteld aan leerlingen maar vandaag gebeurt er iets onverwachts. Een meisje steekt haar vinger op en vraagt: ‘Mevrouw, heeft u daarvoor uw excuses aangeboden?’ Wauw, denk ik, wat een vraag van een elfjarige! ‘Nee, nog niet’, antwoord ik.

In de auto op de terugweg denk ik na over deze vraag. Als je het stappenplan van de AA (Anonieme Alcoholisten) erop terugslaat dan kom je dit tegen. Je behoort een lijst te maken van de mensen die je onheus hebt bejegend en waar mogelijk het weer goedmaken. Dit leek mij een onmogelijke opdracht. Ik kan deze tijd beter investeren aan het voorlichten van leerlingen en leerkrachten inspireren hetzelfde te doen door gebruik te maken van de digitale lesmethode met direct inzetbare lessen.

DE TIJD DRINGT VOOR EEN ALCHOLVRIJ KIND!

Overigens denk ik een paar weken later: ik heb geen excuses gehad van de omgevingsfactoren (volwassenen en de overheid) die mij niet hebben kunnen behoeden om te beginnen met alcohol drinken op dertienjarige leeftijd en daardoor verslaafd ben geweest tot mijn dertigste. Excuses voor de hersenschade en de sociale gevolgen door mijn alcoholgebruik. Voor jongeren die niet opgroeien in een ideale sociale omgeving en gebombardeerd worden door de alcoholindustrie met reclame, zijn leerkrachten van ongekend belang.

Drugshandelaren gebruiken logo’s

Geen voorlichting vandaag. Vroeg in de ochtend word ik geappt door een vriend. Ik vraag en smeek je om hulp, Astrid. Het liefst vandaag, appt hij. Ik begrijp de boodschap. Eind december had hij drieduizend euro uitgegeven aan crack (rookbare cocaïne). Inmiddels is het maart. Ik was in december een keer langs gegaan. Die dag zat hij aan een stuk door hoestend op de bank. In de kamer vond ik dertien pakjes cocaïne. Ponypack noemen ze dat in de stad waar hij woont. Op het pakje cocaïne stond een pony als logo. Tja, drugshandelaren gebruiken ook logo’s.

Ik was mezelf aan het voorbereiden dat ik een telefoontje zou krijgen dat hij was overleden, aangezien hij in december twee keer een actie had ondernomen om zelfmoord te plegen. Een keer was hij op een dak geweest van een flatgebouw en de andere keer bij de trein. Gelukkig heb ik geen afspraken staan voor voorlichting vandaag.

Diezelfde dag word ik gebeld door mijn ex-man. Hij brengt mij op de hoogte dat de opdrachtgever van de liquidatie van een vriend van ons uit het verleden is opgepakt. Inmiddels ben ik negentien jaar clean maar de sociale gevolgen uit mijn verleden blijven mij achtervolgen. Het is bizar als een vriend uit het verleden wordt geliquideerd. De sociale gevolgen van vrienden uit mijn verleden zijn een weergave van de lijst sociale gevolgen die ik leerlingen toon vanuit de digitale lesmethode tijdens voorlichting. Op nummer dertien staat moord en op zesentwintig zelfmoord.

Als ervaringsdeskundige ben ik niet iemand die spannende verhalen vertelt, maar iemand die zicht kwetsbaar opstelt en vertelt over de gevaren en gevolgen die ik heb ondervonden en de problemen die ik nog steeds ervaar. Moord en zelfmoorden van vrienden uit het verleden deel ik niet met leerlingen, mits ze het vragen.

 

Slokjes alcohol van vader

Wie heeft weleens een slokje alcohol gedronken of meer?’ vraag ik tijdens mijn alcoholvoorlichting. Van de vijfentwintig leerlingen steken vijftien leerlingen hun vinger op. ‘Houd je vinger omhoog, want ik ga nog een vraag stellen en dan mag je met één woord beantwoorden’, zeg ik. Ik heb het beperkt tot een woord anders verdwalen we in verhalen. ‘Van wie heb je het slokje of meer gekregen?’ vraag ik. Op nummer één staat, zoals altijd, vader.

Ik lees het volgende voor aan leerlingen met uitleg: ‘Kinderen die weleens een slokjes alcohol van hun ouders krijgen, die drinken rond hun veertiende vaker alcohol en zijn al meer dan eens dronken geweest dan hun leeftijdsgenoten die nooit alcohol hebben gedronken. Dit blijkt uit een onderzoeken van Brown University’ (Bron: gezondheidsnet.nl).

De leerlingen begrijpen de boodschap. Vaak denken we dat groepsdruk, individuele factoren en de alcoholindustrie de boosdoeners zijn. Helaas staat vader met stip op nummer één aan de hand van een onderzoek onder dertigduizend leerlingen van groep acht als het gaat om de eerste kennismaking met alcohol.

‘Stel dat ik jullie tante Truus ben’, zeg ik. De leerlingen schieten in de lach. ‘Oké, ik ben jullie tante Truus en het is vandaag oudejaarsavond. Tante Truus heeft een fles wijn gedronken en om twaalf uur neemt ze nog een glaasje champagne en zegt tegen één van jullie: jij bent zo’n grote meid, jij mag wel een half glaasje champagne. Neemt tante Truus de juiste beslissingen als ze alcohol heeft gedronken?’ vraag ik. Wederom begrijpen ze de boodschap.

‘Er is niet één vader of moeder die op maandagochtend een broodtrommeltje meegeeft en vraagt of je misschien ook nog een slokje alcohol wilt. Dit gebeurt meestal of feestjes als volwassenen hebben gedronken en dan is het belangrijk dat jij zelf je hersens gebruikt om deze beslissing te nemen’.

Meest misleidende liefde  

Tijdens alcoholvoorlichting hebben we het over bloedalcoholgehalte. We berekenen het bloedalcoholgehalte van een meisje, dat zevenendertig kilo weegt, vijf glazen drinkt en na een uur wordt haar bloedalcoholgehalte berekend. Via een digitale formule op het digibord verschijnt het promillage van het meisje met de gegevens die we hebben ingevuld. Duidelijk is dat ze in coma belandt. Leerlingen vinden dit interessant en vragen dan of ik verschillende mogelijkheden wil invullen en berekenen via deze digitale formule. Ik geef aan dat ze een poster krijgen waar de naam van de website (www.digiprevent.nl) op staat vermeld waar dit kan, aangezien ze hebben begrepen waar het omgaat en ik nog meer belangrijke informatie met ze willen delen. ‘Er zit wel een maar aan de bloedalcoholgehaltemeter’ zeg ik.

Ik leg uit dat als iemand honderd kilometer wil lopen hij of zij daarvoor moet trainen. Dat begrijpen ze. Sommige mensen zijn getraind met alcohol drinken en belanden dan niet in coma, ondanks de bloedalcoholgehaltemeter aangeeft dat dit het geval is. Een leerling steekt zijn vinger op en zegt: ‘U bedoeld gewenning’. Ik vertel vaak een kort verhaal om een woord als gewenning of alcoholtolerantie te omzeilen aangezien anders de boodschap niet bij iedere leerling overkomt. ‘Ja, ik bedoel gewenning. Het feit dat het lichaam gewend is aan een bepaalde hoeveelheid alcohol die iemand drinkt. Als een persoon die bijna nooit alcohol drinkt van hetzelfde geslacht is, hetzelfde gewicht, dezelfde aantal glazen zou drinken en binnen dezelfde aantal uren, hij of zij in coma zou belanden’, antwoord ik.

Op de terugweg in de auto, denk ik na over gewenning aan het drinken van alcohol. Gewenning schijnt al bij één glas per dag te beginnen. Vroeger moest ik steeds meer alcohol drinken om hetzelfde effect te krijgen. Het woord effect staat voor het gevoel dat ik ervoer als ik alcohol dronk. Ik was dus gewend geraakt aan een bepaalde hoeveelheid en moest steeds meer drinken om hetzelfde gevoel (effect) te ervaren. Als ik nadenk over het woord gevoel en mezelf afvraag, wat ik voelde dan zit ik hoofdschuddend achter het stuur. Ik weet het antwoord namelijk al. Echt onzinnig, maar ik was verliefd op alcohol. De meest misleidende geestelijke en lichamelijke destructieve liefde waar ik zeventien jaar een innige relatie mee heb gehad.

Hoogopgeleide alcohol drinkende ouders.

Vandaag ga ik alcoholvoorlichting verzorgen in dorp X. Ik parkeer mijn auto. Aan de overkant staat een vrouw een sigaretje te roken. Ik denk: dat is een juf die buiten het zicht van leerlingen een sigaretje staat te roken. Het waait en het is ijzig koud. Ik vraag vanaf de overkant of dit de achterdeur is van de school. De vrouw steekt over. ‘Dit is de achterkant. Ik ben een juf’, zegt ze.

Ik leg uit dat ik een ervaringsdeskundige ben die alcoholvoorlichting gaat verzorgen voor groep 7/8. De juf barst los met verhalen. Het schijnt dat er veel zelfmoorden worden gepleegd in dit dorp door jongeren. Volgens de juf komt dit door de druk van de maatschappij. Laatst had een jongen zijn kleding netjes neergelegd, lachgas tot zich genomen en was overleden. Een andere jongere had onder invloed met een hakbijl iemand aangevallen. Vooral jongeren van hoogopgeleide ouders gebruiken verslavende middelen, volgens deze juf. Ik dacht tijdens haar verhalen: zou kunnen, aangezien hoger opgeleiden vaker drinken dan lager opgeleiden, wat geen goed voorbeeld is, vaak veel werkuren maken en daardoor minder aandacht (liefde) kunnen geven aan hun kinderen.

Als het gaat om verslavende middelen groeien niet alle jongeren op in een ideale sociale omgeving. Vandaar dat voorlichting door leerkrachten zo belangrijk is. Leerkrachten kunnen eenvoudig, op elk gewenst moment, vanaf elke locatie of apparaat, gratis en voor altijd gebruik maken van onze digitale lesmethode met kant- en- klare instructielessen. Daarnaast bestaat de mogelijkheid voor een presentatie verzorgd door een ervaringsdeskundige voor een optimaal resultaat. 

Samen redden we kinderen door onherstelbare hersenschade te voorkomen. Zelfs hun levens!